۱۳۹۳ دی ۶, شنبه

خبرنگارم آرزوست

روزنامه چاپی یک مدیوم در حال انقراض است. در جایی مثل افغانستان، از قبل هم چندان رسانه پر تاثیری نبوده است. آینده در تصرف انترنت خواهد بود و هر کس که بتواند زودتر یک روزنامه الکترونیک مثل هافینگتون پست ایجاد کند در آینده رسانه های افغانستان جایگاه مهمی خواهد داشت. 

ولی بزرگترین مشکل رسانه های افغانستان، نه نبود آزادی بیان است و نه کمبود پول (دو چیزیکه اهالی رسانه دوست دارند همیشه درباره شان ناله کنند)، بلکه عدم موجودیت خبرنگاران حرفه ای است. بدین لحاظ حتی اگر با نیروهای موجود چنین سایتی هم ایجاد شود، ره به جایی نخواهد برد. 

در فرهنگ رسانه ای افغانستان هر کس که سواد خواندن و نوشتن داشت میتواند خبرنگار باشد. در حالیکه نوشتن خبر و گزارش یک مسلک کاری است مثل نجاری و بنایی و نیاز به فراگیری یک سری مهارت دارد. مهارت هایی که فقط با تمرین و تلمذ و کار تحت نظر یک ویراستار خبری (ادیتور) می شود به پختگی برسد. ویراستار نیز از جانورانی است که به خاطر شرایط خاص اقلیمی کشور، در افغانستان وجود ندارد. ما معمولاً پروف ریدر را ویراستار می گوییم، کسانیکه شغلشان یافتن خطاهای املایی و کامه های فراموش شده است. وظیفه یی که ربطی به ویراستاری ندارد. 

خلاصه خبرنگاری شاعری نیست که هر کس که بتواند چیزی روی کاغذ سیاه کند از عهده آن برآید. من هنوز در رسانه های افغانستان یک گزارش  نخوانده ام که مثل گزارش باشد. اگر  خواسته باشم از  میان تمام خبرنگاران افغانستان یک نفر را که لیاقت عنوان ژورنالیست را دارد نام ببرم ملیار صادق آزاد خبرنگار بی بی سی است. بقیه همه، در بهترین حالت، نظرنگار هستند. البته تعدادی هستند که استعداد و توانایی گزارشگری را دارند ولی چون ادیتور ندارند نوشته های شان خام، پراکنده، و غیرمنسجم نشر می شوند. 

میخواستم درباره روزنامه های الکترونیک بنویسم که دهنم باز شد و خبرنگاران بیچاره را مورد هدف قرار دادم. درباره رسانه های افغانستان باید روزی چیزی جدی بنویسم.  

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر