۱۳۹۳ خرداد ۵, دوشنبه

داکتر عبدالله: ساکن بعدی ارگ؟


از قراین برمی آید که داکتر عبدالله رییس جمهور بعدی ما خواهد بود. کشور تکه پاره ما می رود که با انتخاب یک غیرپشتون، فصل تازه ای را در تاریخ تاریک و تراژیک ما ورق بزند.

موفقیت داکتر عبدالله به عنوان رهبر یک کشور در حال جنگ بستگی به دو چیز دارد: 1) تا چه اندازه میتواند نقایص دولت کرزی را در جنگ علیه ترور و در توزیع عادلانه منابع جبران کرده، در عین زمان زیاده خواهی های همتباران تاجیکش را نیز مهار کند؛ 2) تا چه اندازه میتواند در بهبود وضعیت اقتصادی مملکت از خود توانایی نشان بدهد، امری که کاملاً بستگی به این دارد که با سران اقتصاد مافیایی که به اطراف خود جمع کرده است (معلم عطا، گل آغا شیرزی، اسماعیل خان، محمود کرزی...) چگونه رویه خواهد کرد. 

اگر او در این دو بخش موفق بود، اعتماد ملی را جلب خواهد کرد و برای یک دور دیگر دوباره در ارگ خواهد ماند، در غیر آن صورت در سال 2018 مردم نه تنها به او بلکه به هیچ تاجیکی رای نخواهند داد. این یک فرصت تاریخی برای تاجیک هاست که برای مردم افغانستان، به خصوص به هزاره ها، نشان دهند که با به دست آوردن قدرت،  تجربه بچه سقا و ربانی را دیگر تکرار نخواهند کرد­­--فراموش نکرده ایم که در جنگ بچه سقا، یگانه مدافع حکومت امان الله در کابل هزاره ها بود. پشتونهای مشرقی، در کنار تاجیک ها، همه به امر حضرت شوربازار (پدر کلان صبغت الله مجددی) علیه امان الله قیام کرده بودند. در جنگهای 1990 کابل نیز سخت ترین نبردهای مسعود در طول عمرش علیه هزاره ها و برای فتح غرب کابل بود.

گر تو خواهی تازه داری داغ های سینه را  
گاه گاهی باز خوان آن قصه پارینه را


به گفته ی اعراب، "ما قضی قضی و ما مضی مضی." با باز کردن سر زخمهای گذشته دردی دوا نمی شود. هم هزاره ها و هم تاجیک ها به آن بلوغ سیاسی رسیده اند که گذشته را برای مورخین واگذارند و برای ساختن آینده ای بهتر از گذشته با یکدیگر همگام شوند. امروز عقل سیاسی حکم میکند که نباید آینده کشور را فدای گذشته آن کنیم. بیایید یکبار دیگر به برادران تاجیک خود اعتماد کرده و در انتخابات ریاست جمهوری به داکتر عبدالله رای بدهیم. بادا که او کشتی شکسته وطن را به مسیری هدایت  کند که خیر و خوشی همه مردم افغانستان در آن باشد.  

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر