۱۳۹۲ آذر ۱۴, پنجشنبه

وفات استاد عبدالقیوم بیسد، 1307-1392


عبدالقیوم بیسد یکی از هنرمندان قدیمی تیاتر افغانستان دیروز وفات کرد. استاد بیسد که سالها به عنوان کارگردان و بازیگر تیاتر در افغانستان فعالیت کرد و تمام عمرش را در قندوز و کابل گذراند، یکی از آخرین بازمانده های دوران طلایی تیاتر افغانستان بود که تا آخر عمر در کشور ماند و مهاجرت نکرد. 

در سالهای اخیر، برخی از دستندرکاران تیاتر در کابل، به خصوص کسانی که متولی جشنواره سالانه تیاتر گویته انستیوت بودند، به استاد بیسد لقب "پدر تیاتر افغانستان" را داده بودند. استاد بیسد هم از این لقب ناراحت معلوم نمی شد. ولی واقغ این است که استاد بیسد با تمام کارنامه ی بلندش در تیاتر افغانستان سزاوار این لقب نبود. درست است که او پیرترین تیاترکار فعال در افغانستان بود، ولی قبل از او ده ها مرد و زن دیگری در تاریخ تیاتر افغانستان فعالیت کرده اند که بسی بیشتر از استاد بیسد در رشد و رونق تیاتر در کشور تاثیر داشته اند: فرخ افندی هنرمند اهل ترکیه (پدر قادر فرخ) که در زمان امان الله خان تیاتر را در افغانستان رواج داد، صلاح الدین سلجوقی که پس از سقوط بچه سقا، با رهبری "ریاست مستقل مطبوعات" هنر فراموش شده تیاتر را دوباره احیا کرد، عبدالغفور برشنا که در کنار موسیقی برای رشد تیاتر زحمات زیادی کشید و ده ها آدم دیگری که واقعاً در پایه گذاری تیاتر به معنای مدرن کلمه در افغانستان نقش پدری را ایفا کردند بیش از استاد بیسد سزاوار این لقب هستند. 

استاد بیسد از میان ما رفته است و پشت مرده حرف زدن خوب نیست، ولی یادآوری این نکته را لازم دانستم که به خاطر قدردانی از یک هنرمند نباید  به حق دیگر هنرمندان جفا کرد. استاد قیوم بیسد هنرمند بزرگی بود که سرش را روی صحنه تیاتر افغانستان سفید کرد، ولی او "پدر تیاتر افغانستان" نبود. روحش شاد.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر