۱۳۹۱ دی ۲۶, سه‌شنبه

درباره گمنامی


رمان «گمنامی» تقی بختیاری را هنوز نخوانده ام، ولی درباره جنجالی که به پا کرده است به اندازه کافی خوانده ام. تعدادی از ملاهای کابل تقی  بختیاری را به خاطر اینکه در کتابش از تجاوز جنسی یک آیت الله به یک طلبه نوشته است، متهم به کفرگویی کرده و او را تهدید به مرگ کرده اند.

در جواب به این اتهام، نوشته های زیادی هنوز نشر شده است، ولی نکته یی را که علی امیری در همان ابتدا در گفتگو با هارون نجفی زاده گزارشگر بی بی سی مطرح کرده است، یک دفاع اساسی و منطقی است:  

«این کتاب  نقد حدیث نیست، کتاب تفسیر نیست و هرآنچه را که درباره قرآن می گوید، راوی یا شخصیت داستان در مقاطع مختلف، تحت فشارهای مختلف و تحت تحولات روحی مختلف بیان میکند. این نقد دین نیست. اصلاً از نگاه دینی هیچ اشاره ی جدی در این کتاب وجود ندارد» (علی امیری در این گزارش تلویزیون بی بی سی فارسی).
 
«در افغانستان زبان مشترک برای تفاهم و گفتگو وجود ندارد. کسانی که این اعتراضات را دارند، فکر می‌کنند که یک کتاب حدیث یا تفسیری نوشته شده. این اعتراضها به یک کتاب حدیث، یا تفسیر یا کتابی که مذهبی باشد وارد است. در زبان رمان ما با یک پدیده دیگر رو به‌رو هستیم. ما با نقد متون دینی رو به‌رو نیستیم. نقد متون دینی روش خاص خود را دارد. علمای ما وقتی این اعتراض را دارند، یعنی اینکه آنها همه کتابها را یکسان می‌بینند و یک حکم و یک منطق را بر همه کتابها وارد می‌دانند». (امیری در گزارش کتبی بی بی سی)

درباره  خود  کتاب هم، این یادداشت علی امیری در سایت جمهوری سکوت بهترین نقدی است که تا هنوز نوشته شده است. توصیه می  کنم همه بخوانید.